ისტორიას ხშირად ავიწყდება დეტალები, თუმცა საქართველოს მოქალაქეებისთვის 2017 წლის 28 მარტი ის თარიღია, რომელმაც ქვეყნის ცხოვრების რიტმი შეცვალა. მანამდე ევროპაში მოგზაურობა არა უბრალოდ ბილეთის ყიდვასთან, არამედ რთულ, ბიუროკრატიულ და ხშირად დამამცირებელ პროცესებთან ასოცირდებოდა. დღეს, როცა თავისუფლად გადავაადგილდებით შენგენის ზონაში, ბევრს აღარც ახსოვს, რა ძალისხმევას მოითხოვდა თუნდაც რამდენიმე დღით პარიზში ან ბერლინში გამგზავრება. იმ პერიოდში ინფორმაციის მოძიება და დოკუმენტების მომზადება დიდ დროს მოითხოვდა, დღეს კი ყველაფერი გამარტივებულია და დაინტერესებულ პირებს შეუძლიათ ეწვიონ პლატფორმას visageorgia.ge, რათა მიიღონ სრულყოფილი კონსულტაცია სხვადასხვა ტიპის ლეგალურ პროცედურებზე.
2017 წლამდე არსებული რეალობა ნამდვილი „საკონსულოების ლაბირინთი“ იყო. ნებისმიერი მოგზაურობის წინ ქართველებს უწევდათ უამრავი საბუთის შეგროვება: ცნობები სამსახურიდან, საბანკო ამონაწერები, უძრავი ქონების დამადასტურებელი დოკუმენტები და იმის მტკიცება, რომ საქართველოში დაბრუნებას ნამდვილად აპირებდნენ. სწორედ ამ დროს გახდა აქტუალური სხვადასხვა ტიპის ვიზები, რომელთა მოპოვებაც ხშირად ლატარიას ჰგავდა – მაშინაც კი, თუ ყველა საბუთი წესრიგში გქონდათ, უარის მიღების რისკი ყოველთვის არსებობდა. საკონსულოებთან გათენებული ღამეები და ნერვიულობა თითოეულ ბეჭედზე ჩვენი ყოველდღიურობის განუყოფელი ნაწილი იყო.
რევოლუციური 2017 წელი და „ღია კარი“
2017 წლის 28 მარტს საქართველოს ბიომეტრიული პასპორტის მქონე მოქალაქეებისთვის ევროკავშირის წევრ ქვეყნებში უვიზო მიმოსვლა ოფიციალურად ამოქმედდა. ეს არ იყო მხოლოდ ტურისტული პრივილეგია – ეს იყო პოლიტიკური აღიარება და ცივილიზაციური არჩევანის ნაწილი.
იმ პერიოდში ბევრს უჭირდა დაჯერება, რომ მხოლოდ პასპორტით, დაზღვევითა და უკან დასაბრუნებელი ბილეთით შესაძლებელი გახდებოდა ევროპის დედაქალაქებში ჩასვლა. თუმცა, ამ თავისუფლებამ ახალი პასუხისმგებლობებიც წარმოშვა. წესების დარღვევა, თავშესაფრის უსაფუძვლო მოთხოვნა და ვადების გადაცილება დღემდე რჩება იმ მთავარ რისკ-ფაქტორებად, რამაც შესაძლოა ე.წ. „შეჩერების მექანიზმი“ აამოქმედოს. თუ თქვენ გჭირდებათ დეტალური ინფორმაცია მიმდინარე რეგულაციებზე, visa georgia ge დაგეხმარებათ სწორი ორიენტირების პოვნაში.
2026 წლის გამოწვევები: დავკარგავთ თუ არა უვიზო რეჟიმს?
ბოლო დროს სულ უფრო ხშირად ისმის კითხვა: არის თუ არა შანსი, რომ 2026 წელს საქართველომ დაკარგოს ეს უმნიშვნელოვანესი მონაპოვარი? ამ ეჭვს რამდენიმე საფუძველი აქვს:
- თავშესაფრის მაძიებელთა რაოდენობა: ევროკავშირის ზოგიერთი ქვეყანა პერიოდულად გამოხატავს შეშფოთებას საქართველოს მოქალაქეების მიერ თავშესაფრის მოთხოვნის გაზრდილი სტატისტიკის გამო.
- პოლიტიკური კონტექსტი: ევროინტეგრაციის პროცესში არსებული შეფერხებები და პოლიტიკური დიალოგის გაციება პირდაპირ გავლენას ახდენს პარტნიორების განწყობაზე.
- ETIAS-ის სისტემა: 2025-2026 წლებში იგეგმება ETIAS-ის სრული დანერგვა, რაც გულისხმობს მოგზაურობის წინასწარ ავტორიზაციას. ეს არ არის ვიზა, თუმცა უსაფრთხოების დამატებითი ფილტრია.
ექსპერტთა ნაწილი მიიჩნევს, რომ უვიზო რეჟიმის სრული გაუქმება ნაკლებად სავარაუდოა, თუმცა „შეჩერების მექანიზმის“ დროებითი ამოქმედება სრულიად რეალური სცენარია, თუ ქვეყანა არ შეასრულებს ნაკისრ ვალდებულებებს დემოკრატიული ინსტიტუტების გაძლიერებისა და მიგრაციის მართვის კუთხით.
როგორ დავიცვათ უვიზო მიმოსვლა?
იმისათვის, რომ 2026 წელს ისევ წარსულის ბარიერების წინაშე არ აღმოვჩნდეთ, თითოეული მოქალაქის პასუხისმგებლობა დიდია. უვიზო მიმოსვლის წესების ზედმიწევნით დაცვა – 90 დღის არგადაცილება 180-დღიან პერიოდში, მიზნობრივი მოგზაურობა და კანონმორჩილება – არის ის მინიმუმი, რაც ამ პროცესის სტაბილურობას უზრუნველყოფს.
2017 წლამდელი პერიოდი უნდა დარჩეს მხოლოდ მოგონებად და არა მომავალ რეალობად. ევროპული თავისუფლება არის შესაძლებლობა განათლებისთვის, ბიზნესისთვის და კულტურული გაცვლისთვის, რომლის დაკარგვაც ქვეყანას წლებით უკან დახევს.